مواد ڏانھن ٽپ ڏيو

طاغوت

کليل ڄاڻ چيڪلي، وڪيپيڊيا مان

طاغوت قرآن ۾ استعمال ٿيل ھڪ لفظ آهي جنھن جو ذڪر سورة البقرة جي آيت 256 ۽ سورة النساء جي آيت نمبر 51 ۾ ٿيل آهي. ان جي لغوي معنيٰ آهي ھر اھو شخص جيڪو پنھنجي جائز حد اورانگھي چڪو ھجي.[1] قرآن ۾ ان جو مطلب اھو بندو آهي جيڪو بندگي جي حد اورانگهي خود آقا ۽ خداوندي جي دعوا ڪري ۽ خدا جي بندن کان پنھنجي بندگي ڪرائي.[1] خدا جي مقابلي ۾ ڪنھن بندي جي سرڪشي جا ٽي درجا آهن: ھڪ اھو تہ بندو خدا جي فرمانبرداري جي حق کي مڃي پر عملن ان جي حڪمن جي خلاف ورزي ڪري. ان قسم جي سرڪشي کي فسق چيو ويندو آهي[1]؛ ٻيو اھو تہ خدا جي فرمانبرداري کان اصولن منحرف ٿي وڃي ۽ يا تي خودمختيار ٿي وڃي يا ڪنھن ٻئي جي بندگي ڪري. ان کي ڪفر چيو ويندو آهي.[1]؛ ٽيون اھو تہ اھو مالڪ کان باغي ٿي ان جي ملڪ ۽ رعيت تي پنھنجو حڪم ھلائي. ان قسم جي درجي کي طاغوت سڏيو ويندو آهي.[1] ڪوبہ شخص صحيح معني ۾ الله جو مومن نہ ٿو ٿي سگهي جيستائين طاغوت جو منڪر نہ ھجي.[1]

حوالا[سنواريو]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 تفھيم القرآن، جلد اول، ابوالاعلي مودودي، اداره ترجمان القرآن، لاھور. ڇاپو 35 مارچ 2003، صہ :196