جنابت

کليل ڄاڻ چيڪلي، وڪيپيڊيا مان

جنابت جي معني لغت ۾ پري ھٽڻ آھي. اسلامي فقه ۾ ان اصطلاح جو مطلب پليتي جي اھا حالت مراد آھي جنھن ۾ مرد يا عورت تي غسل فرض ھجي ۽ غسل جي حالت جنسي ضرورت پوري ڪرڻ يا ڪنھن طرح سان پوري ٿيڻ سان پيدا ٿي ھجي[1]. اھڙي حالت ۾ ماڻھو کي پاڪائي ۽ نماز کان پري رھڻو پوندو آهي ان ڪري ان کي جنابت چوندا آهن[1]. جنابت جي اصل معنيَ آهي دوري ۽ بيگانگي. ان مان لفظ اجنبي نڪتل آهي. شرعي اصطلاح مطابق جنابت مان مراد اھا نجاست آھي جيڪا قضائي شھوت يا خواب ۾ مادو خارج ٿيڻ جي ڪري طاري ٿئي، ڇوته ان جي سبب ڪري ماڻھو طھارت کان بيگانو ٿي ويندو آهي[2]. عبدالله بن مسعود، انس بن مالڪ، حسن بصري، ابراھيم نخئي، مطابق سورة النساء جي آيت نمبر 43 ۾ تيمم جي حڪم جي مفھوم مان راء قائم ڪئي تہ جنابت جي حالت ۾ مسجد ۾ وڃڻ نہ کپي[2].

حوالا[سنواريو]

  1. 1.0 1.1 - ڪتاب: آسان فقه، از: مولانا محمد يوسف اصلاحي، مترجم: محمد عاشق ڌامراھا، مھراڻ اڪيڊمي شڪارپور، جنوري 2002 - صہ 41
  2. 2.0 2.1 - ڪتاب: تفھيم القرآن ، جلد اول ، ابوالاعلي مودودي، اداره ترجمان القرآن ، لاھور ڇاپو 35 مارچ 2003، صه :355