انجير

کليل ڄاڻ انسائيڪلوپيڊيا، وڪيپيڊيا مان
ڏانھن ٽپ ڏيو: رھنمائي, ڳولا

هن وقت هيءُ وڻ سنڌ ۾ ڪافي تعداد ۾ گهرن ۽ باغن ۾ پوکجي ٿو، ليڪن اصل ۾ جابلو وڻ آهي. هن وڻ جي گل کي ”-انجير-“ چئجي ٿو. -انجير- جابلو وڻ جو ڦر آهي، جيڪو ميوي طور به کائجي ۽ سُڪڻ کان پوءِ دوائن ۾ ڪم اچي. -ٿورو- گول چپتڙو ميوو آهي. رنگ ناسي، ڳاڙهو ۽ آسماني ملاوٽ تي ٿئي. -انجير- جي ڳر ۾ -ٻج- جا داڻا داڻا هوندا آهن. -انجير- ذائقي ۾ مٺو ٿئي ٿو. -انجير- جو وڻ سڀ کان پهريائين ڏکڻ عربستان ۾ پوکيو ويو. اُتان عرب ۽ پورچوگيز واپارين ذريعي وچ -اوڀر-، -آمريڪا- ۽ يورپ ۾ متعارف ٿيو. يونان ۾ -انجير- جي پوک 9 هجري کان اڳ شروع ٿي. نبي سڳوري -جن- کي -انجير- (ميوو) ڏاڍو پسند هو. پاڻ سڳورن فرمايو ته ”دنيا ته ڇا، پر جيڪڏهن -جنت- ۾ ڪنهن ميوي کي پسند ڪريان ها ته اهو صرف -انجير- آهي.“ -پاڪستان- ۾ -انجير- سرحد صوبي ۾ به -جام- ٿئي ٿو. تازي -انجير- ۾ 84 سيڪڙو -پاڻي-، هڪ سيڪڙو پروٽين، معدنيات ۽ تيزابيت هوندي آهي. سڪل -انجير- ۾ 17 سيڪڙو -پاڻي-، 4 سيڪڙو پروٽين، اڍائي سيڪڙو معدنيات ۽ 60 سيڪڙو کنڊ هوندي آهي. -انجير- ۾ ڪئلشيم، فولاد ۽ فاسفورس ڪافي مقدار ۾ هوندو آهي. چيو وڃي ٿو ته -انجير- جو شربت ڇاتيءَ واري بلغم کي صاف ڪري ٿو، جنهن سان نزلي، زڪام ۽ ساهه کڻڻ ۾ تڪليف گهٽ ٿئي ٿي. -انجير- رت ٺهڻ جي عمل کي تيز ڪري ٿو. رت جي ڪميءَ جو -انجير- مفيد علاج آهي. -انجير- ڄڻ ته مڪمل دوا آهي. پراڻي زماني ۾ -انجير- کي پهلوانن جي غذا جو اهم جزو سمجهيو ويندو هو. -انجير- مان شربت، -جام-، جيلي، مصري ۽ ڪريم وارا -بسڪٽ- ٺاهيا ويندا آهن.

حڪيمن موجب -انجير- کي سياري جي موسم ۾ سُڪائي کائڻ سان -توانائي- وڌي ٿي. -انجير- اڌرنگ ۽ مرگهيءَ واري مريض کي پڻ فائدو ڏئي ٿو. پيشاب کي خلاصي نموني خارج ڪرڻ ۾ مدد ڏئي ٿو. ڪيترين بيمارين جي علاج ۾ استعمال ڪندا آهن.[1]

  1. http://encyclopediasindhiana.org/article.php?Dflt=%D8%A7%D9%86%D8%AC%D9%8A%D8%B1