مواد ڏانھن هلو

چيني کاڌا

کليل ڄاڻ چيڪلي، وڪيپيڊيا مان
چيني طعامن جو هڪ مجموعو. مٿين کاٻي پاسي کان گهڙيال جي رخ ۾: پيڪنگ بدڪ، ميسوا، ڪنگ پائو چڪن، مون ڪيڪ، بائيجيو، وانٽن سوپ، اسپرنگ رول
چيني طعامن جو هڪ مجموعو. مٿين کاٻي پاسي کان گهڙيال جي رخ ۾: پيڪنگ بدڪ، ميسوا، ڪنگ پائو چڪن، مون ڪيڪ، بائيجيو، وانٽن سوپ، اسپرنگ رول

چيني طعام(Cousine of China) ۾ اهي طعام شامل آهن، جيڪي چين مان نڪتا آهن، ۽ گڏوگڏ اهي به، جيڪي دنيا جي ٻين حصن ۾ رهندڙ چيني ماڻهن سان لاڳاپيل آهن. چيني پکڙاءَ ۽ ملڪ جي تاريخي قوت سبب، چيني طعام ايشيا ۽ ان کان ٻاهر جي ٻين طعامن تي گهرو اثر ڇڏيو آهي، جتي مقامي ذوق مطابق تبديليون پڻ ڪيون ويون آهن. چيني طعام جون بنيادي شيون جهڙوڪ چانور، سويا ساس، نوڊلس، چانهه، مرچ جو تيل ۽ ٽوڦو، ۽ برتن جهڙوڪ چاپ اسٽڪس ۽ واڪ، هاڻي سڄي دنيا ۾ ملي سگهن ٿا.

دنيا جا سڀ کان پهريان اهڙا کاڌي جا هنڌ، جيڪي جديد معنيٰ ۾ ريسٽورنٽ طور سڃاتل ٿي سگهن ٿا، پهريون ڀيرو سونگ خاندان واري چين ۾ يارهين ۽ ٻارهين صديءَ دوران ظاهر ٿيا هئا.[1][2] گهٽيءَ جو طعام ستين صديءَ ۾ تانگ خاندان دوران چيني طعامي ثقافت جو هڪ لازمي حصو بڻجي ويو، ۽ ڏکڻ اوڀر ايشيا جي گهڻي ڀاڱي ۾ گهٽيءَ جي طعام واري ثقافت اوڻيهين صديءَ جي پڇاڙيءَ ۾ چين مان آندل مزدورن وسيلي قائم ٿي.[3]

چين جي مختلف صوبن ۾ مصالحيداري ۽ رڌ پچاءَ جي طريقن بابت پسندون سماجي طبقن، مذهب، تاريخي پسمنظر ۽ نسلي گروهن جي فرقن تي دارومدار رکن ٿيون. جاگرافيائي خاصيتون، جن ۾ جبل، نديون، ٻيلا ۽ ريگستان شامل آهن، مقامي طور دستياب جزن تي پڻ گهرو اثر وجهن ٿيون، ڇو ته چين جي آبهوا ڏکڻ ۾ اڀرندي کان اتر اوڀر ۾ ذو قطبي تائين پکڙيل آهي. شاهي، راجگهراڻي ۽ امراڻي پسندون پڻ چيني طعام جي تبديليءَ ۾ پنهنجو ڪردار ادا ڪن ٿيون. شاهي توسيع، لڏپلاڻ ۽ واپار سبب، ٻين ثقافتن مان جزا ۽ رڌ پچاءَ جون ترڪيبون وقت سان گڏ چيني طعامن ۾ شامل ٿينديون ويون آهن، ۽ چيني طعامي اثر سڄي دنيا ۾ پکڙجي ويا آهن.

چين جي اندر ۽ ٻاهر، چيني طعام جا ڪيترائي علائقائي، مذهبي ۽ نسلي انداز ملن ٿا. چيني طعام تمام گهڻو متنوع آهي، ۽ اڪثر ڪري ان کي صوبائي ورهاست موجب درجه بندي ڪيو ويندو آهي، جيتوڻيڪ صوبائي سطح جون اهي درجابنديون پاڻ ۾ ڪيترن وڌيڪ اندازن تي مشتمل هونديون آهن. چنگ خاندان دوران چيني طعام جون سڀ کان گهڻيون ساراهيل چين جون چار وڏيون روايتون هيون: چوان، لو، يوئي، ۽ هوائيانگ، جيڪي ترتيبوار اولهه، اتر، ڏکڻ ۽ اوڀر چين جي طعامن جي نمائندگي ڪنديون هيون.[4][5] 1980ع ۾ چيني صحافي وانگ شائوڇوان جي پيپلز ڊيلي اخبار ۾ ڇپيل هڪ مقالي ۾ جديد درجابندي تحت چين جا اٺ طعامي مڪتب جي سڃاڻپ ڪئي وئي: آنهوئي (چيني ٻولي: {{{1}}})، گوانگڊونگ (چيني ٻولي: {{{1}}})، فوجيان (چيني ٻولي: {{{1}}})، هونان (چيني ٻولي: {{{1}}})، جيانگسو (چيني ٻولي: {{{1}}})، شاندونگ (چيني ٻولي: {{{1}}})، سچوان (چيني ٻولي: {{{1}}})، ۽ جهيجيانگ (چيني ٻولي: {{{1}}}).[6][5]

هڪ چوانجوده جو باورچي پيڪنگ روسٽ بدڪ کي ڪٽي رهيو آهي. پيڪنگ بدڪ ٻاڦ ۾ پچايل پين ڪيڪن سان بدڪ جا ٽڪرا، ساوا بصر، ونگڻ ۽ مٺي ٻاڱيءَ جي ساس ويڙهي کائي ويندي آهي.[7]

چيني طعام جو تعلق روايتي چيني طب سان گهرو ڳانڍاپو رکي ٿو، جيئن چيني طعامي علاج جي عمل ۾ ڏسڻ ۾ اچي ٿو. رنگ، خوشبو ۽ ذائقو چيني طعام کي بيان ڪرڻ لاءِ استعمال ٿيندڙ ٽي روايتي پهلو آهن،[8] ۽ گڏوگڏ طعام جي معنويت، ڏيک ۽ غذائيت پڻ اهم آهن. رڌ پچاءَ جو جائزو استعمال ٿيل جزن، ڇري جي ڪم، پچائڻ جي وقت ۽ مصالحيداري جي لحاظ سان وٺڻ گهرجي.

تاريخ

[سنواريو]
اصل مضمون جي لاءِ ڏسو چيني طعام جي تاريخ

تانگ خاندان کان اڳ

[سنواريو]
دازھو گانسي هوائيانگ طعام جي هڪ نمائندي سوپ واري وِيانجَن آهي. اها باريڪ ڪٽيل سڪل ٽوڦو، چڪن، هيم ۽ بانس جي ڪونپلن مان ٺهندي آهي، ۽ انهن جزن کي چڪن سوپ ۾ جهينگن سان گڏ آهستي آهستي پچائڻو پوندو آهي. چيان لونگ شهنشاهه هن جي تمام گهڻي ساراهه ڪئي هئي.[9]
لازِجي، مرچن ۽ سچواني مرچ سان سچواني انداز ۾ ڀُڄايل چڪن
اندران آنا سميت ٻاڦ ۾ پچايل پورو پرچ۔ مٿان عام طور ڪٽيل اَدَرڪ ۽ ساوا بصر وڇايا ويندا آهن.

چيني سماج طعامي نفاست کي وڏي اهميت ڏيندو هو، ۽ پنهنجي روايتي طبّي عقيدن جي بنياد تي هن موضوع جو وسيع مطالعو به ڪيو. چيني ثقافت جي شروعاتي مرڪز اتر چيني ميدان هو. لڳي ٿو ته سڀ کان پهريان گهريلو بڻايل فصل لومڙ-جواري ۽ ڀنگڙي جواري جي قسمن واري جوار هئا، جڏهن ته چانور ڏکڻ ۾ پوکيا ويندا هئا. 2000 ق م تائين، ڪڻڪ اولهه ايشيا مان اچي چڪي هئي. اهي اناج عام طور يورپ وانگر ماني بڻائي پچائڻ بدران گرم نوڊل سوپن جي صورت ۾ پيش ڪيا ويندا هئا. اميرن مختلف جهنگلي شڪار جو شڪار ڪيو ۽ مٽن، سُوئر جو گوشت ۽ ڪتي جو گوشت استعمال ڪيو، ڇاڪاڻ ته اهي جانور گهريلو بڻجي چڪا هئا. قحط ۽ ٻوڏ کان بچاءَ لاءِ اناج ذخيرو ڪيو ويندو هو ۽ گوشت کي لوڻ، سرڪي، سُڪائڻ ۽ خمير ڪرڻ سان محفوظ ڪيو ويندو هو. گوشت جو ذائقو جانورن جي چرٻيءَ ۾ پچائڻ سان وڌايو ويندو هو، جيتوڻيڪ اها روايت گهڻو ڪري مالدارن تائين محدود هئي.[10]

ڪنفيوشس جي زماني تائين، زَو جي پڇاڙيءَ واري دور ۾، طعامي نفاست هڪ اعليٰ فن بڻجي چڪي هئي. ڪنفيوشس کاڌي کائڻ جي اصولن تي بحث ڪيو:

چانور ڪڏهن به حد کان وڌيڪ اڇا نه هجن، گوشت ڪڏهن به حد کان وڌيڪ باريڪ نه ڪٽيل هجي... جڏهن کاڌو صحيح نه پچيل هجي ته ماڻهو ان کي نه کائي. جڏهن خراب نموني پچيل هجي ته ماڻهو ان کي نه کائي. جڏهن گوشت صحيح طريقي سان نه ڪٽيل هجي ته ماڻهو ان کي نه کائي. جڏهن کاڌو مناسب چٽڻي سان تيار نه ڪيو ويو هجي ته ماڻهو ان کي نه کائي. جيتوڻيڪ گوشت گهڻو هجي، تڏهن به اهو بنيادي خوراڪ کان وڌيڪ نه هئڻ گهرجي. شراب لاءِ ڪا مقرر حد نه آهي، پر ماڻهو کي مست ٿيڻ کان اڳ روڪڻ گهرجي.[11]

Lüshi chunqiu ۾ لکيل آهي: "رڳو جڏهن ڪو شخص آسمان جو پٽ چونڊيو وڃي ٿو، تڏهن سڀ کان وڌيڪ لذيذ نفيس طعام [هن لاءِ] تيار ڪيا ويندا آهن."[12]

زهاوهن (4هين–3هين صدي ق م) ۾ ڪجهه مثال ڏنا ويا آهن: ڪڇي جو راگو، ماکيءَ جا ڪيڪ ۽ بيئر (برف سان ٿڌو ڪيل).

شِهُوانگدي جي قن خاندان دوران، سلطنت ڏکڻ طرف وڌي. هان خاندان جي دور تائين، چين جي ماڻهن جا مختلف علائقا ۽ انهن جا طعام وڏين نهرن وسيلي پاڻ ۾ ڳنڍجي ويا، جنهن ڪري مختلف علائقائي طعامن ۾ وڌيڪ پيچيدگي پيدا ٿي. کاڌي کي رڳو "چي" يعني توانائي ڏيڻ وارو نه سمجهيو ويندو هو، پر اهو ين ۽ يانگ کي برقرار رکڻ بابت به هو.[13] ان جي پٺيان موجود فلسفو آءِ چنگ ۽ روايتي چيني طب ۾ جڙيل هو: کاڌي جو جائزو ان جي رنگ، خوشبو، ذائقي ۽ بناوت جي لحاظ سان ورتو ويندو هو، ۽ هڪ سٺي مانيءَ کان اميد ڪئي ويندي هئي ته اها چار فطرتن ('گرم'، نيم گرم، ٿڌي، ۽ 'سرد') ۽ پنج ذائقن (تيز، مٺو، کٽو، ڪوڙو، ۽ کارو) ۾ توازن رکي. لوڻ ابتدائي زماني کان محافظ مادو طور استعمال ٿيندو هو، پر رڌ پچاءَ ۾ اهو سويا ساس جي صورت ۾ وڌو ويندو هو، ميز تي الڳ نه رکيو ويندو هو.سانچو:Sfnb

هان خاندان جي پوئين دور (2هين صدي) تائين، ليکڪ[ڪير؟] اڪثر سُست اشرافيه بابت شڪايت ڪندا هئا، جيڪي سڄو ڏينهن ويهي رڳو دھپ ڏنل گوشت ۽ روسٽ کائيندا هئا.

هان خاندان دوران، چينين فوجي مهمن ۾ سپاهين جي خوراڪ لاءِ کاڌو محفوظ ڪرڻ جا طريقا تيار ڪيا، جهڙوڪ گوشت کي خشڪ گوشت بڻائڻ، ۽ اناج کي پچائڻ، ڀُڃڻ ۽ سڪائڻ.سانچو:Sfnb چيني ڏند ڪٿائن مطابق، ڀُڃيل، چپٽي ماني شائوبِنگ کي هان خاندان جي جنرل بان چائو شي يُو (اولهه وارا علائقا، جيڪو مرڪزي ايشيا لاءِ نالو هو) مان واپس آندو، ۽ ان جو اصل نالو هوبِنگ (胡餅, لفظي معنيٰ "پرديسي ماني") هو. مڃيو وڃي ٿو ته شائوبنگ هوبنگ مان نڪتي آهي.[14] مڃيو وڃي ٿو ته شائوبِنگ جو تعلق فارسي نان ۽ مرڪزي ايشيائي نان سان آهي، ۽ گڏوگڏ وچ اوڀر جي پيتا سان به.سانچو:Sfnb[15][16][17] تانگ خاندان دوران پرڏيهي اولهه وارا ماڻهو چين ۾ تِر وارا ڪيڪ ٺاهيندا ۽ وڪڻندا هئا.[18]

ڏاکڻين ۽ اترين حڪومتن دوران غير هان قومن، جهڙوڪ شيانبي وارن اتر وي مان، پنهنجو طعام اتر چين ۾ متعارف ڪرايو، ۽ اهي اثر تانگ خاندان تائين جاري رهيا، جنهن سان مٽن جهڙو گوشت ۽ ٻڪريءَ جي کير، ڏهي ۽ ڪومِس جهڙيون ڊيري شيون هان ماڻهن ۾ به مقبول ٿيون. سونگ خاندان دوران ئي هان چيني ماڻهن ڊيري شين کان بيزاري پيدا ڪئي ۽ اڳ ۾ متعارف ڪرايل ڊيري خوراڪ ڇڏي ڏني.سانچو:Sfnb

هان چيني باغي وانگ سو، جيڪو ڏاکڻي چي مان ڀڄڻ کان پوءِ شيانبي جي اتر وي ۾ پناهه ورتي هئي، شروعات ۾ ڊيري پيداوار جهڙيون شيون، جهڙوڪ ٻڪريءَ جو کير، ۽ مٽن جهڙو گوشت کائڻ برداشت نه ڪري سگهندو هو ۽ کيس چانهه ۽ مڇي کائڻي پوندي هئي، پر ڪجهه سالن کان پوءِ هو ڏهي ۽ رڍ جو گوشت کائڻ جي قابل ٿي ويو، ۽ شيانبي شهنشاهه کانئس پڇيو ته چين (ژونگگو) جي کاڌن مان هن کي ڪهڙا وڌيڪ پسند آهن، مڇي يا مٽن، ۽ چانهه يا ڏهي.[19][20][21][22]

تانگ خاندان کان پوءِ

[سنواريو]

سونگ خاندان کان اڳ ۽ ان جي دوران ٿيل حملن وقت چيني ماڻهن جي ڏکڻ طرف وڏي لڏپلاڻ سبب ڏاکڻي چيني بنيادي خوراڪن، جهڙوڪ چانور ۽ ڪانجي، جي لاڳاپي واري اهميت وڌي وئي. سو ڊونگپو ڊونگپو سور جو گوشت جي صورت ۾ ڳاڙهي رنگ جو آهستي پچايل سور جو گوشت بهتر ڪيو.[23] هن دور ۾ خوراڪي ۽ رڌڻي عادتون به تمام گهڻو بدلجي ويون، ڪيترائي جزا جهڙوڪ سويا ساس ۽ مرڪزي ايشيا جي اثر هيٺ آيل کاڌا عام ٿيا، ۽ اهم ڪتاب جهڙوڪ Shanjia Qinggong (چيني ٻولي: {{{1}}}) ۽ Wushi Zhongkuilu (چيني ٻولي: {{{1}}}) ترتيب ڏنا ويا، جيڪي پنهنجي پنهنجي زماني جي نفيس خاص خوراڪ ۽ عام گهريلو طعام ڏيکارين ٿا.[24]

يوان ۽ چنگ خاندانن منگوليائي ۽ مانچو طعام متعارف ڪرايا، جيڪي گرم اتر وارا وِيانجن هئا ۽ هاٽ پاٽ واري رڌڻي کي مشهور بڻايائون. يوان خاندان جي دور ۾ چين ۾ ڪيترائي مسلم برادريون اُڀريون، جن سور جي گوشت کان پاڪ طعام تي عمل ڪيو، جيڪو هاڻي سڄي ملڪ ۾ هوئي ريسٽورنٽن ۾ محفوظ آهي. منگوليائي طعام، خاص ڪري منگوليائي بيف، جيتوڻيڪ عالمي طور مشهور آهي، پر ان جي شروعات منگوليا کان ٻاهر ٿي. منگوليائي بيف 1950ع واري ڏهاڪي ۾ تائيوان ۾ تيار ٿيو، جيڪو منگوليائي باربيڪيو طرز جي رڌڻي جي اڀار کان متاثر هو. منگوليائي بيف امتزاجي طعام جو بهترين مثال آهي.[25] يونان طعام چين ۾ پنهنجي پنيرن، جهڙوڪ روبينگ ۽ روشان پنير، جي ڪري منفرد آهي، جيڪي بائي قوم ٺاهيندي آهي، ۽ ان جي ڏهي جي ڪري پڻ؛ اهو ڏهي شايد يوان خاندان دوران منگوليائي اثر، يونان ۾ مرڪزي ايشيائي آبادي، ۽ يونان تي ڀارت ۽ تبت جي قربت ۽ اثر جي گڏيل نتيجي ۾ پيدا ٿيو هجي.سانچو:Sfnb

ڪولمبين مٽاسٽا جي آخري مرحلي جي حصي طور، هسپانوي ۽ پرتگالي واپارين نئين دنيا جون غذائون ڪينٽن ۽ مڪائو جي بندرگاهي شهرن وسيلي چين ۾ آڻڻ شروع ڪيون. ميڪسيڪي مرچ مرچ سچواني طعام جا لازمي جزا بڻجي ويا ۽ توانائي سان ڀرپور آلو ۽ مڪئي اترين ميداني علائقن ۾ بنيادي خوراڪ بڻجي ويا.[حوالو گهربل]

چنگ خاندان دوران، چيني طعام شناس، جهڙوڪ يوان مي، هر جز جي وڌ ۾ وڌ ذائقي کي ڪڍڻ واري بنيادي مقصد تي ڌيان ڏنو. جيئن سندس طعامي ڪتاب Suiyuan shidan ۾ ڄاڻايل آهي، تنهن هوندي به ان وقت جي طعامي ريتون ڪافي مختلف هيون ۽ ڪن حالتن ۾ تمام گهڻي ڏيکاءُ واري شان شوڪت سان ڀريل هونديون هيون،[26] خاص ڪري جڏهن اها نمائش هڪ رسمي تقريب واري مقصد جي خدمت به ڪندي هجي، جيئن مانچو هان شاهي ضيافت جي معاملي ۾.[27]

جديد چين ۾ جيئن زندگيءَ جي رفتار وڌي رهي آهي، تيئن تيار خوراڪ جهڙوڪ ڀُڳل نوڊلس، ڀُڳل چانور ۽ گائيفان (چانورن مٿان وِيانجن) وڌيڪ ۽ وڌيڪ مشهور ٿيندا پيا وڃن.

علائقائي کاڌا

[سنواريو]

اسٽيپل کاڌو: سويابين جون شيون: ڀاڄيون: جڙي ٻوٽيون ۽ مصالحا: گوشت: مٺايون ۽ ناشتو: ٿڌيون کاڌا: سوپ: مشروبات: چين کان ٻاهر: کاڌي جا آداب: چيني فلسفي ۽ مذهب سان تعلق: پڻ ڏسو: * کاڌو. چين. تائيوان. هانگ ڪانگ. سنگاپور. ملائيشيا. سي سي ٽي وي پاران چين جو هڪ ٽڪرو. * چيني کاڌي جون اٺ وڏيون روايتون. شنڊونگ کاڌو سيچوان کاڌو ڪينٽوني کاڌو فوجيان کاڌو جيانگسو کاڌو زيجيانگ کاڌو هونان کاڌو آن هوئي کاڌو * چيني کاڌي ۾ ٻيون روايتون بيجنگ کاڌو چيني شاهي کاڌو شنگھائي کاڌو هوائي يانگ کاڌو هوبي کاڌو جيانگسي کاڌو هينان کاڌو شانزي کاڌو شانزي کاڌو شانزي کاڌو چيني اسلامي کاڌو اويغور کاڌو منگوليائي کاڌو مانچو کاڌو اتر اوڀر چيني کاڌو گيزو کاڌو تبتي کاڌو يونان کاڌو

حوالا

[سنواريو]
  1. ↑ Roos, Dave (18 May 2020). "When Did People Start Eating in Restaurants?". History.com. محفوظ ڪيل مان اصل نسخي کان 27 June 2023 تي محفوظ ڪيل. 22 June 2023 تي حاصل ڪيل.
  2. ↑ Gernet (1962:133)
  3. ↑ Petrini, Carlo, ed (2001) (en ۾). Slow Food: Collected Thoughts on Taste, Tradition, and the Honest Pleasures .... Chelsea Green Publishing. ISBN 9781603581721. https://books.google.com/books?id=KVf94-rwpJ8C&pg=PA63.
  4. ↑ "Four Major Cuisines in China". CITS. محفوظ ڪيل مان اصل نسخي کان 11 January 2017 تي محفوظ ڪيل. 10 January 2017 تي حاصل ڪيل.
  5. 1 2 Dunlop, Fuchsia (2023). Invitation to a Banquet.
  6. ↑ "Fujian Cuisine. Beautyfujian.com آرڪائيو ڪيا ويا 10 July 2011 حوالو موجود آهي وي بيڪ مشين.. Accessed June 2011.
  7. ↑ "Beijing cuisine and Peking roasted duck." آرڪائيو ڪيا ويا 10 December 2014 حوالو موجود آهي وي بيڪ مشين. ChinaTour.Net آرڪائيو ڪيا ويا 15 December 2014 حوالو موجود آهي وي بيڪ مشين.. Accessed Dec 2011.
  8. ↑ This standard starts from Tang dynasty in the 6th century by Bai Juyi from the Preface of Lychee Diagram: After leaving branch...for four and five days, the color, smell, and taste (of lychee) will be gone. (چيني ٻولي: {{{1}}}）
  9. ↑ "Braised Shredded Dried Tofu". China Today. 14 June 2011. محفوظ ڪيل مان اصل نسخي کان 2 March 2019 تي محفوظ ڪيل. 10 January 2017 تي حاصل ڪيل.
  10. ↑ Wertz, Richard R. "The Cultural Heritage of China: Cuisine". www.ibiblio.org. محفوظ ڪيل مان اصل نسخي کان 21 July 2023 تي محفوظ ڪيل. 2 May 2016 تي حاصل ڪيل.
  11. ↑ Analects, Book 10 Xiang Dang (鄉黨), Chapter 6, Verse 8: 食不厭精，膾不厭細。……失飪不食。……割不正，不食。不得其醬，不食。肉雖多，不使勝食氣。惟酒無量，不及亂。
  12. ↑ Hollman, Thomas. The Land of the Five Flavors. Columbia University Press.
  13. ↑ Roberts, J.A.G. (2004). China to Chinatown. Globalities. University of Chicago Press. ISBN 9781861892270. https://press.uchicago.edu/ucp/books/book/distributed/C/bo3536662.html. Retrieved 10 December 2015.
  14. ↑ Huang, H. T. (2000). Fermentations and Food Science, Volume 6. Cambridge University Press. p. 474. ISBN 0521652707. https://books.google.com/books?id=FgtFxedkgbcC&q=shao+ping+sesame&pg=PA474. Retrieved 24 April 2014.
  15. ↑ Simoons, Frederick J. (1990). Food in China: A Cultural and Historical Inquiry. CRC Press. p. 89. ISBN 084938804X. https://books.google.com/books?id=Fo087ZxohA4C&q=shao+ping+sesame&pg=PA89. Retrieved 24 April 2014.
  16. ↑ Free China Review, Volume 45, Issues 7-12. W.Y. Tsao. 1995. p. 66. https://books.google.com/books?id=JiXjAAAAMAAJ&q=The+name+%22shao+ping%22+applies+to+a+family+of+flaky,+fiat,+sesame-seed-+topped+breads+of+Persian+origin+but+now+found+in+all+locales+along+the+old+Silk+Road.. Retrieved 24 April 2014.
  17. ↑ Charles Holcombe (January 2001). The Genesis of East Asia: 221 B.C. - A.D. 907. University of Hawaii Press. pp. 129–. ISBN 978-0-8248-2465-5. https://books.google.com/books?id=XT5pvPZ4vroC&pg=PA129.
  18. ↑ Schafer, Edward H. (1963). The Golden Peaches of Samarkand: A Study of Tʻang Exotics (illustrated, reprint, revised ed.). University of California Press. p. 29. https://books.google.com/books?id=9Z7cZ77SqEQC&pg=PA29. Retrieved 24 April 2014.
  19. ↑ Pearce, Scott; Spiro, Audrey G.; Ebrey, Patricia Buckley, eds (2001). Culture and Power in the Reconstitution of the Chinese Realm, 200-600. 200 of Harvard East Asian monographs (illustrated ed.). Harvard Univ Asia Center. p. 22. ISBN 0674005236. https://books.google.com/books?id=PASE4LVLzQ0C&q=yogurt+fish+wei&pg=PA22. Retrieved 24 April 2014.
  20. ↑ Lewis, Mark Edward (2009). China Between Empires. Harvard University Press. p. 126. ISBN 978-0674026056. https://archive.org/details/chinabetweenempi00lewi. Retrieved 24 April 2014. "wang su yoghurt."
  21. ↑ Huang, H. T. (2000). Fermentations and Food Science, Volume 6. Cambridge University Press. p. 511. ISBN 0521652707. https://books.google.com/books?id=FgtFxedkgbcC&q=wang+su+yogurt&pg=PA511. Retrieved 24 April 2014.
  22. ↑ Choo, Jessey Jiun-chyi; ۽ ٻيا (2014), "Everyday Life", Early Medieval China: A Sourcebook, New York: Columbia University Press, ص. 434, ISBN 978-0-231-15987-6.
  23. ↑ 《東坡續集》卷十：《豬肉頌》：“洗凈鐺，少著水，柴頭罨煙燄不起。待他自熟莫催他，火候足時他自美。黃州好豬肉，價賤如泥土。貴者不肯食，貧者不解煮。早晨起來打兩碗，飽得自家君莫管。”
  24. ↑ Höllmann, Thomas O. (2014). The land of the five flavors : a cultural history of Chinese cuisine. Karen Margolis. New York. ISBN 978-0-231-53654-7. OCLC 868132659.
  25. ↑ ALI, BAKHAT (2 December 2024). "Why is China King Mongolian Beef a must-try dish? (Price Included)". China King Menu. BAKHAT ALI. 4 January 2025 تي حاصل ڪيل.
  26. ↑ "Things to Avoid 3: Meals for the Ears (戒耳餐)". Translating the Suiyuan Shidan. 22 May 2014. محفوظ ڪيل مان اصل نسخي کان 2 April 2015 تي محفوظ ڪيل. 8 March 2015 تي حاصل ڪيل.
  27. ↑ "Things to Avoid 12: Cliché (戒落套)". Translating the Suiyuan Shidan. 5 September 2014. محفوظ ڪيل مان اصل نسخي کان 2 April 2015 تي محفوظ ڪيل. 8 March 2015 تي حاصل ڪيل.

ٻاهرين لنڪس

[سنواريو]

چيني طعام (Chinese Cuisine) ۾ اهي طعام شامل آهن، جيڪي چين مان نڪتا آهن، ۽ گڏوگڏ اهي به، جيڪي دنيا جي ٻين حصن ۾ رهندڙ چيني ماڻهن سان لاڳاپيل آهن. چيني پکڙاءَ ۽ ملڪ جي تاريخي قوت سبب، چيني طعام ايشيا ۽ ان کان ٻاهر جي ٻين طعامن تي گهرو اثر ڇڏيو آهي، جتي مقامي ذوق مطابق تبديليون پڻ ڪيون ويون آهن. چيني طعام جون بنيادي شيون جهڙوڪ چانور، سويا ساس، نوڊلس، چانهه، مرچ جو تيل ۽ ٽوڦو، ۽ برتن جهڙوڪ چاپ اسٽڪس ۽ واڪ، هاڻي سڄي دنيا ۾ ملي سگهن ٿا.

دنيا جا سڀ کان پهريان اهڙا کاڌي جا هنڌ، جيڪي جديد معنيٰ ۾ ريسٽورنٽ طور سڃاتل ٿي سگهن ٿا، پهريون ڀيرو سونگ خاندان واري چين ۾ يارهين ۽ ٻارهين صديءَ دوران ظاهر ٿيا هئا.[1][2] گهٽيءَ جو طعام ستين صديءَ ۾ تانگ خاندان دوران چيني طعامي ثقافت جو هڪ لازمي حصو بڻجي ويو، ۽ ڏکڻ اوڀر ايشيا جي گهڻي ڀاڱي ۾ گهٽيءَ جي طعامن واري ثقافت اوڻيهين صديءَ جي پڇاڙيءَ ۾ چين مان آندل مزدورن وسيلي قائم ٿي.[3]

چين جي مختلف صوبن ۾ مصالحيداري ۽ رڌ پچاءَ جي طريقن بابت پسندون سماجي طبقن، مذهب، تاريخي پسمنظر ۽ نسلي گروهن جي فرقن تي دارومدار رکن ٿيون. جاگرافيائي خاصيتون، جن ۾ جبل، نديون، ٻيلا ۽ ريگستان شامل آهن، مقامي طور دستياب جزن تي پڻ گهرو اثر وجهن ٿيون، ڇو ته چين جي آبهوا ڏکڻ ۾ اڀرندي کان اتر اوڀر ۾ ذو قطبي تائين پکڙيل آهي. شاهي، راجگهراڻي ۽ امراڻي پسندون پڻ چيني طعام جي تبديليءَ ۾ پنهنجو ڪردار ادا ڪن ٿيون. شاهي توسيع، لڏپلاڻ ۽ واپار سبب، ٻين ثقافتن مان جزا ۽ رڌ پچاءَ جون ترڪيبون وقت سان گڏ چيني طعامن ۾ شامل ٿينديون ويون آهن، ۽ چيني طعامي اثر سڄي دنيا ۾ پکڙجي ويا آهن.

چين جي اندر ۽ ٻاهر، چيني طعام جا ڪيترائي علائقائي، مذهبي ۽ نسلي انداز ملن ٿا. چيني طعام تمام گهڻو متنوع آهي، ۽ اڪثر ڪري ان کي صوبائي ورهاست موجب درجه بندي ڪيو ويندو آهي، جيتوڻيڪ صوبائي سطح جون اهي درجابنديون پاڻ ۾ ڪيترن وڌيڪ اندازن تي مشتمل هونديون آهن. چنگ خاندان دوران چيني طعام جون سڀ کان گهڻيون ساراهيل چين جون چار وڏيون روايتون هيون: چوان، لو، يوئي، ۽ هوائيانگ، جيڪي ترتيبوار اولهه، اتر، ڏکڻ ۽ اوڀر چين جي طعامن جي نمائندگي ڪنديون هيون.[4][5] 1980ع ۾ چيني صحافي وانگ شائوڇوان جي پيپلز ڊيلي اخبار ۾ ڇپيل هڪ مقالي ۾ جديد درجابندي تحت چين جا اٺ طعامي مڪتب جي سڃاڻپ ڪئي وئي: آنهوئي (چيني ٻولي: {{{1}}})، گوانگڊونگ (چيني ٻولي: {{{1}}})، فوجيان (چيني ٻولي: {{{1}}})، هونان (چيني ٻولي: {{{1}}})، جيانگسو (چيني ٻولي: {{{1}}})، شاندونگ (چيني ٻولي: {{{1}}})، سچوان (چيني ٻولي: {{{1}}})، ۽ جهيجيانگ (چيني ٻولي: {{{1}}}).[6][5]

هڪ چوانجوده جو باورچي پيڪنگ روسٽ بدڪ کي ڪٽي رهيو آهي. پيڪنگ بدڪ ٻاڦ ۾ پچايل پين ڪيڪن سان بدڪ جا ٽڪرا، ساوا بصر، ونگڻ ۽ مٺي ٻاڱيءَ جي ساس ويڙهي کائي ويندي آهي.[7]

چيني طعام جو تعلق روايتي چيني طب سان گهرو ڳانڍاپو رکي ٿو، جيئن چيني طعامي علاج جي عمل ۾ ڏسڻ ۾ اچي ٿو. رنگ، خوشبو ۽ ذائقو چيني طعام کي بيان ڪرڻ لاءِ استعمال ٿيندڙ ٽي روايتي پهلو آهن،[8] ۽ گڏوگڏ طعام جي معنويت، ڏيک ۽ غذائيت پڻ اهم آهن. رڌ پچاءَ جو جائزو استعمال ٿيل جزن، ڇري جي ڪم، پچائڻ جي وقت ۽ مصالحيداري جي لحاظ سان وٺڻ گهرجي.

  1. ↑ Roos, Dave (18 May 2020). "When Did People Start Eating in Restaurants?". History.com. محفوظ ڪيل مان اصل نسخي کان 27 June 2023 تي محفوظ ڪيل. 22 June 2023 تي حاصل ڪيل.
  2. ↑ Gernet (1962:133)
  3. ↑ Petrini, Carlo, ed (2001) (en ۾). Slow Food: Collected Thoughts on Taste, Tradition, and the Honest Pleasures .... Chelsea Green Publishing. ISBN 9781603581721. https://books.google.com/books?id=KVf94-rwpJ8C&pg=PA63.
  4. ↑ "Four Major Cuisines in China". CITS. محفوظ ڪيل مان اصل نسخي کان 11 January 2017 تي محفوظ ڪيل. 10 January 2017 تي حاصل ڪيل.
  5. 1 2 Dunlop, Fuchsia (2023). Invitation to a Banquet.
  6. ↑ "Fujian Cuisine. Beautyfujian.com آرڪائيو ڪيا ويا 10 July 2011 حوالو موجود آهي وي بيڪ مشين.. Accessed June 2011.
  7. ↑ "Beijing cuisine and Peking roasted duck." آرڪائيو ڪيا ويا 10 December 2014 حوالو موجود آهي وي بيڪ مشين. ChinaTour.Net آرڪائيو ڪيا ويا 15 December 2014 حوالو موجود آهي وي بيڪ مشين.. Accessed Dec 2011.
  8. ↑ This standard starts from Tang dynasty in the 6th century by Bai Juyi from the Preface of Lychee Diagram: After leaving branch...for four and five days, the color, smell, and taste (of lychee) will be gone. (چيني ٻولي: {{{1}}}）
"https://sd.wikipedia.org/w/index.php?title=چيني_کاڌا&oldid=365876" تان ورتل