مشين گن

مشين گن (Machine gun) هڪ مڪمل طور تي خودڪار (Automatic) ۽ رائيفل ٿيل هٿيار آهي، جيڪو مسلسل فائرنگ ڪرڻ لاءِ تيار ڪيو ويندو آهي. 20 ملي ميٽر يا ان کان وڌيڪ ڪيلبر جي خودڪار هٿيارن کي مشين گن بدران آٽو ڪينن (Autocannon) چيو ويندو آهي.^[1]

خاصيتون ۽ بناوٽ

مشين گنون فوجي ميدان ۾ پيادي فوج جي مدد (Infantry support) لاءِ استعمال ٿينديون آهن. انهن جي اهم خاصيتن ۾ شامل آهن:

استحڪام: فائرنگ دوران لڏڻ يا پٺتي جهٽڪي (Recoil) کان بچڻ لاءِ هنن کي بائي پوڊ (Bipod)، ٽرائي پوڊ (Tripod) يا ڪنهن وزندار پليٽ فارم تي لڳايو ويندو آهي.
کاڌ خوراڪ جو نظام: اڪثر مشين گنون بيلٽ فيڊنگ (Belt feeding) سسٽم استعمال ڪنديون آهن، جنهن سان گوليون هڪ پٽيءَ ذريعي مسلسل سپلاءِ ٿينديون آهن.
اوپن بولٽ آپريشن: هي هڪ اهڙو طريقو آهي جيڪو عام طور تي ٻين پيادي هٿيارن ۾ ناهي هوندو.^[2]

درجا بندي

مشين گنون وزن ۽ استعمال جي لحاظ کان هيٺين قسمن ۾ ورهايون وڃن ٿيون:

هلڪي مشين گن (LMG): جيڪا هڪ سپاهي کڻي سگهي ٿو.
وچولي مشين گن (MMG)
ڳري مشين گن (HMG): جيڪا وڏي وزن واري ۽ پري تائين مار ڪندڙ هوندي آهي.
جنرل پرپز مشين گن (GPMG)

نوٽ: سب مشين گن (Submachine gun) کي مشين گن جي زمري ۾ نه رکيو ويندو آهي، ڇاڪاڻ ته اها رائيفل ڪارٽريج بدران هينڊ گن (Handgun) جون گوليون فائر ڪندي آهي.

تاريخي پس منظر

مشين گن جي ايجاد جنگي تاريخ کي بدلائي ڇڏيو. پھرين عالمي جنگ دوران ان جو وڏي پيماني تي استعمال ٿيو، جتي هن هٿيار دفاعي حڪمت عملين کي وڌيڪ مضبوط بڻايو.^[3]

حوالا

↑ Britannica, T. Editors of Encyclopaedia. "Machine gun." Encyclopedia Britannica.
↑ Hogg, I. V. (2002). The History of Fortification. St. Martin's Press.
↑ Ellis, J. (1975). The Social History of the Machine Gun. Johns Hopkins University Press.

[britannica_mg-1] Britannica, T. Editors of Encyclopaedia. "Machine gun." Encyclopedia Britannica.

[small_arms_history-2] Hogg, I. V. (2002). The History of Fortification. St. Martin's Press.

[warfare_tech-3] Ellis, J. (1975). The Social History of the Machine Gun. Johns Hopkins University Press.

[1]

[2]

[3]