فلامينڪو
فلامينڪو (Flamenco) هڪ فن آهي جنهن جو بنياد ڏکڻ اسپين جي مختلف لوڪ موسيقيءَ جي روايتن تي آهي. هي خاص طور تي اندلس (Andalusia) جي "گيتانو" (Gitano) ذيلي ثقافت ۾ پروان چڙهيو، جڏهن ته ان جي تاريخي موجودگي ايڪسٽريمادورا ۽ مورسيا جي علائقن ۾ پڻ ملي ٿي.[1]
پس منظر ۽ ترقي
[سنواريو]فلامينڪو جو گهرو تعلق گيتانو (روماني نسل) جي ماڻهن سان آهي، جن ان جي تخليق ۽ پيشيور بڻائڻ ۾ وڏو ڪردار ادا ڪيو آهي. تنهن هوندي، هي انداز خالص طور تي اندلسي آهي ۽ تاريخي طور تي ان ۾ گيتانو ۽ غير گيتانو ٻنهي پس منظر وارن فنڪارن حصو ورتو آهي.
هن موسيقيءَ جو قديم ترين رڪارڊ 1774ع ۾ جوز ڪيڊالسو جي ڪتاب "Las Cartas Marruecas" ۾ ملي ٿو. گذريل ٻن صدين دوران، هي فن مختلف اسٽيج ڊرامن، شاعريءَ جي مجموعن، ۽ تصويري دستاويزن ذريعي مسلسل ارتقا ڪندو رهيو آهي.[2]
مکيه پهلو
[سنواريو]فلامينڪو صرف موسيقي ناهي، پر ان ۾ ٽي بنيادي جزا شامل آهن:
- ڪينٽي (Cante): آواز يا گيت.
- بائيل (Baile): رقص يا ناچ.
- ٽوڪي (Toque): گٽار وڄائڻ جي مهارت.
عالمي مڃتا
[سنواريو]16 نومبر 2010ع تي، يونيسڪو (UNESCO) فلامينڪو کي "انسانيت جي غير مادي ثقافتي ورثي" جي شاهڪارن مان هڪ قرار ڏنو. اڄ هي فن پوري اسپين جي سڃاڻپ بڻجي چڪو آهي ۽ سڄي دنيا ۾ ان کي شوق سان ڏٺو ۽ پڙهايو وڃي ٿو.[3]