اڪيلائي
اڪيلائي (Solitude)، جنهن کي سماجي ڪناره ڪشي جي نالي سان پڻ سڃاتو وڃي ٿو، گوشه نشيني (seculation) يا ڪناره ڪشي (isolation) جي حالت آهي، جنهن جو مطلب سماجيات (socialization) جي کوٽ آهي. اثر مثبت يا منفي ٿي سگهن ٿا، اها صورتحال تي منحصر ڪري ٿو. مختصر مدت جي اڪيلائي کي اڪثر هڪ اهڙي وقت جي طور تي قدر ڪيو ويندو آهي جڏهن ڪو ماڻهو بغير ڪنهن پريشاني جي ڪم ڪري سگهي ٿو، سوچي سگهي ٿو، يا آرام ڪري سگهي ٿو. اهو رازداري جي خاطر گهربل ٿي سگهي ٿو. ڊگهي عرصي تائين اڪيلائي خراب رشتن، پيارن جي وڃائڻ، جان بوجھ ڪري ڪيل چونڊ، متعدي بيماري، ذهني خرابي، اعصابي خرابي جهڙوڪ سرڪيڊين ننڊ جي خرابي (circadian rhythm sleep disorder)، يا روزگار جي حالتن يا صورتحال جي ڪري ٿي سگهي ٿي.
گوشه نشيني (Solitude) ۽ تنهائي (loneliness) ۾ فرق ڪيو ويو آهي. هن لحاظ کان، اهي ٻئي لفظ ترتيب وار، اڪيلائي ۾ خوشي ۽ درد ڏانهن اشارو ڪن ٿا. [1] [2]
حوالا
[سنواريو]- ↑ . 31 December 2002.
2016-04-01
{{cite web}}:|archive-url=requires|url=(مدد); Missing or empty|title=(مدد); Missing or empty|url=(مدد) - ↑ Matuszewski, Rafał (2021). Being Alone in Antiquity: Greco-Roman Ideas and Experiences of Misanthropy, Isolation and Solitude. De Gruyter. ISBN 9783110758078.
ٻاهرين لنڪس
[سنواريو] |
solitude جي لغوي معنائن جي لاءِ وڪي لغت ۾ ڏسو |
 |
وڪيميڊيا العام ۾ سان لاڳاپيل ميڊيا اڪيلائي. |
- Deresiewicz, William (March 2010). Solitude and Leadership. "If you want others to follow, learn to be alone with your thoughts." The American Scholar