اسلوب (ادب)

کليل ڄاڻ چيڪلي، وڪيپيڊيا مان
Jump to navigation ڳولا ڏانهن هلو

اسلوب (Style) اهو لکڻ جو انداز ۽ معيار آهي، جنهن مان اديب/ساهتڪار جي شخصيت جو پختو اندازو لڳائي سگهجي. هر فن تجربن مان ڦٽي ٿو، جيڪو شعور جو لباس پهري دل ۽ دماغ ۾ وسي ٿو. هر ساهتڪار شعوري ڪوشش سان پنهنجو اسلوب بيان رکي ٿو.

Milton Dictates the Lost Paradise to His Three Daughters, ca. 1826, by Eugène Delacroix

مثال طور جان ملٽن (1609-1674ع) جي شخصيت ۽ سندس اسلوب ‘وڃايل جنت’ (Paradise Lost) ۾ نمايان نظر ايندو. جان ڪيٽس (1795-1821ع)، پنهنجي ‘نظم هائپيرين’ ۾ ڪوشش باوجود بہ ملٽن جو اسلوب پيدا نہ ڪري سگهيو آهي. ان طرح غالب، انيس جي رنگ ۾ لکي نہ سگهيو. مرزا غالب (1797-1869ع) وٽ اهو مذهبي جوش نہ آهي جهڙو مير انيس (1802-1874ع) جي مرثيہ نگاريءَ ۾ آهي. وليم شيڪسپيئر جهڙا ڊراما ڪوبہ ڊراما نگار لکي نہ سگهيو آهي. سنڌي ادب ۾ شاھ عبداللطيف ڀٽائي جي اسلوب جو ڪوبہ ثاني ڪونهي. شيخ اياز جو پنهنجو اسلوب، استاد بخاريءَ جو پنهنجو اسلوب ۽ تنوير عباسي، شمشير الحيدري ۽ امداد حسيني، ارجن حاسد، واسديو موهيءَ جو پنهنجو اسلوب ۽ افساني ۾ امر جليل جو پنهنجو اسلوب آهي.[1]

حوالا[سنواريو]

  1. ڪتاب: ادبي اصطلاحن جي تشريحي لغت؛ مرتب: مختيار احمد ملاح؛ پبلشر: سنڌي لئنگئيج اٿارٽي، حيدرآباد.