ابني ٻاڙي آڇو
| by شڪتي چٽوپاديائي | |
,_বীক্ষণ_প্রকাশ_ভবন.jpg) ڌرميو آڇو جرافيو آڇو (1965) اصل مجموعي جو ٽائيٽل پيج | |
| Cover artist | نتائي گھوش |
|---|---|
| Country | ڀارت |
| Language | بنگالي |
| Genre(s) | جديد |
| Form | 5+5+2 |
| Meter | ماتراورت (Matrabritta) |
| Publication date | 1965 (پهريون ڇاپو) |
| Media type | پرنٽ (هارڊ ڪور) |
| Lines | 12 (پهريون ڇاپو)[1] |
| ISBN | سانچو:ISBNT |
| OCLC | 23577664 |
| Preceded by | ديالير ڪاڇي |
| Followed by | آڇي آڇي سي ايکاني آڇي |
ابني ٻاڙي آڇو (Bengali: الباني ٻاڙي آڇو, romanized: Ôboni Baŗi Achho) شڪتي چٽوپاديائي جو لکيل هڪ بيت آهي.[2] هن کي نئين بنگالي شاعريءَ جي يادگار نظمن مان هڪ سمجهيو ويندو آهي. هي نظم سندس شروعاتي مجموعي ڌرميو آڇو جرافيو آڇو (Dhôrmeo achho jirafeo achho - توهان مذهب ۾ به آهيو، جراف ۾ به آهيو) ۾ شامل آهي، جيڪو 1965ع ۾ ڇپيو هو.[3]
بيان
[سنواريو]نظم "ابني ٻاڙي آڇو" برسات جي هڪ رات جو بيت آهي، جتي شاعر پاڻ کي 'ابني' جي روپ ۾ پيش ڪري ٿو. شڪتي نظم لکڻ وقت ذڪر ڪيو هو ته جڏهن هن هڪ ويران گهر ۾ بادلن جي مالا ۽ مھوا (شراب) جي بوتل ڏانهن نهاريو، ته کيس ائين محسوس ٿيو ڄڻ بيشمار ڳئون اتان گذريون هجن. بادل کيس ڳئون چاريندڙن وانگر لڳا، ۽ ابني چانئٺ تي ائين ليٽيل هو ڄڻ ڪنهن کيس سڏ ڪيو هجي. ڪو ماڻهو ابنيءَ کي ويجھو اچڻ لاءِ پڪاري رهيو هو. پر، ابني وڃڻ کان لهرائي رهيو هو. ابني جواب ڏنو، "توهان مون کي سڏيو، ۽ مان واقعي وڃي سگهان ٿو. پر مان ڇو وڃان؟ منهنجو هڪ ننڍڙو ٻار آهي جنهن جي معصوم چهري تي مان چمي ڏيڻ چاهيان ٿو. هن خاندان جي محبت شاعر کي هر طرف کان ٻڌي رکڻ گهري ٿي." جلد ئي، شاعر کي شايد ٻيهر احساس ٿيو ته هو جيڪڏهن چاهي به ته گهڻي دير هتي ترسي نٿو سگهي. کيس وڃڻو پوندو. ڪا به محبت جي ڏور کيس ٻار جي پياري چهري لاءِ روڪي نٿي سگهي. انهن سڀني ڳالهين تي ويچار ڪندي، شاعر چيو، "مان هليو ويندس، پر هن وقت نه."
بناوٽ
[سنواريو]هي نظم پنجن ماترائن جي "ماتراورت" (Matrabritta) لئي ۾ لکيل آهي.[1] دوار ايٽي / گھميي آڇي / پاڙا 5+5+2
ڪيول شني / راتير ڪڙا / ناڙا 5+5+2
’ابني ٻاڙي / آڇو؟‘ 5+2
بيان
[سنواريو]شڪتي چٽوپاديائي سانچو:Poemquote ابني ٻاڙي آڇو برسات جي هڪ پرشور رات جو نظم آهي،[1] جنهن ۾ شاعر پنهنجي وجود کي ئي ’ابني‘ جي ڪردار ۾ پيش ڪيو آهي. هن نظم جي تخليق بابت شڪتي چيو هو ته، هڪ ويران گهر ۾ مھوا (شراب) جي بوتل کي ساٿي بڻائي جڏهن شاعر سامهون بادلن جي مالا (ميگهدوت) کي ڏٺو، ته کيس ائين محسوس ٿيو ڄڻ بيشمار ڳئون اتان گذري رهيون هجن. بادل ڳئون وانگر چري رهيا هئا. ابني دروازا بند ڪري سمهي پيو هو، پر ڪو اڻڄاتل سندس در کڙڪائي رهيو هو. ڪو کيس پڪاري رهيو هو ته "اچ، اچ". ابني وڃڻ نه پيو چاهي. ابني چوي ٿو ته "تون مون کي سڏي رهيو آهين، مان هليو ته وڃي سگهان ٿو، پر مان ڇو وڃان؟ منهنجو ته هڪ ننڍڙو ٻار آهي، جنهن جي معصوم چهري کي مان چمڻ چاهيان ٿو." هيءَ خانداني محبت ۽ ممتا شاعر کي هر طرف کان جڪڙي رکڻ چاهي ٿي. پر جلد ئي شاعر کي شايد اهو احساس ٿئي ٿو ته هو چاهڻ جي باوجود به ترسي نه سگهندو، کيس وڃڻو ئي پوندو. محبت جو ڪو به ٻنڌڻ يا ٻار جو پيارو چهرو کيس روڪي نه سگهندو. انهن خيالن ۾ ٻڏل شاعر چوي ٿو، "مان ويندس، پر هن وقت نه."[4]
.jpg){kind=link}
مقبول ثقافت ۾
[سنواريو]آگسٽ 2017ع ۾ هن نظم جي بنياد تي ساڳئي نالي سان هڪ گيت (ميوزڪ) پڻ جاري ڪيو ويو هو.[5]
حوالا
[سنواريو]- 1 2 3 حوالي جي چڪ: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs named "দশক পঞ্চাশ". - ↑ "Poem: Abani, Are You Home by Shakti Chattopadhay".
- ↑ "'Abani, are you home?'-- Shakti Chattopadhyay's poem, translated into English by Sutapa Chaudhuri".
- ↑ سانچو:সংবাদ উদ্ধৃতি
- ↑ سانچو:সংবাদ উদ্ধৃতি