آئينو ۽ عڪس (1994)
| ليکڪ | پريو “وفا” |
|---|---|
| ٻولي | سنڌي |
| موضوع | انساني احساس، وجودي سوچ |
| صنف | شاعري جو مجموعو |
| ڇپيو | 1994ع |
آئينو ۽ عڪس (1994) سنڌي شاعر پرڀو “وفا” جو هائيڪوءَ تي ٻڌل مجموعو آهي، جيڪو هن پنهنجي پڙهندڙن لاءِ الوداعي تخليق طور پيش ڪيو. هي ڪتاب وفا جي ادبي سفر جي آخري مرحلي جي نمائندگي ڪري ٿو، جتي هو مختصر پر گهري معنائن واري هائيڪو صنف وسيلي پنهنجي فڪري ۽ جذباتي دنيا کي سميٽي پيش ڪري ٿو[1]
۔
نمايان نظم ۽ ارپنا
[سنواريو]ڪتاب جي شروعات هڪ دردناڪ ۽ اثرائتي ارپنا سان ٿئي ٿي، جنهن ۾ شاعر چوي ٿو:
“الوداع پيارا!
ڌرتي هاڻي اوهان کي پرتي،
اسان هلڻا هارا.”
هي نظم شاعر جي لکڻ کان وڇوڙي ۽ ٿڪيل مسافر وانگر محبوب ڌرتي ۽ نگاهن کي الوداع چوڻ جو اظهار آهي. وفا هن نظم کي پنهنجي پسنديده تخليق قرار ڏئي ٿو، ڇاڪاڻتہ ان ۾ سندس ذاتي دنيا، سوچ ۽ زندگي بابت نظرئي جو نچوڙ سمايل آهي.
شاعريءَ جا موضوع ۽ اهميت
[سنواريو]هن مجموعي جا هائيڪو روايتي اختصار کي برقرار رکندي، الوداع، وجودي سوچ، خود احتسابي ۽ انساني احساسن جي گهراين کي ڇهندا آهن. وفا جي شاعري ۾ جديد حسيت ۽ سنڌي غنائي لهجي جو ميل واضح نظر اچي ٿو. آئينو ۽ عڪس شاعر جي سموري تخليقي سرمايي جو فڪري نتيجو بڻجي سامهون اچي ٿو، جتي زندگيءَ جي ناپائيداريءَ جي شعور سان گڏ خود سڃاڻپ ۽ شعوري سڪون جو احساس نمايان آهي.
حوالا
[سنواريو]- ↑ A DICTIONARY OF SINDHI : Jt. LITERATURE MOTILAL JOTWANIFirst Edition : 13 January, 1996 New Delhi, page:1